خواندن بارکد PDF417

اگر تقریباً هر گواهینامهٔ رانندگی یا کارت شناسایی استانی آمریکای شمالی را برگردانید، در پشت آن یک بارکد مستطیلی و فشرده می‌بینید — ردیف‌هایی از میله‌های سیاه و سفید که تنگاتنگ کنار هم چیده شده‌اند. این یک بارکد PDF417 است و یکی از مفیدترین بخش‌های یک مدرک شناسایی به شمار می‌رود، زیرا بیشتر اطلاعات چاپ‌شده در روی کارت را به شکل قابل‌خواندن برای ماشین تکرار می‌کند. این نوشته توضیح می‌دهد واقعاً چه چیزی در آن است، چه استانداردی آن را تعریف می‌کند و چگونه در کنار روی چاپ‌شده برای راستی‌آزمایی مدرک به کار می‌رود.

PDF417 در واقع چیست

PDF417 یک قالب بارکد خطی انباشته است — «PDF» مخفف Portable Data File است و «417» به ساختار هر نماد کدگذاری‌شده اشاره دارد (4 میله و فاصله، با پهنای 17 واحد). این قالب می‌تواند داده‌ای بسیار بیشتر از یک بارکد یک‌بعدی ساده، مانند بارکد روی کالاهای خواربارفروشی، در خود جای دهد: نام‌ها، نشانی‌ها، تاریخ‌ها، شماره‌های مدرک و مشخصات ظاهری، همه با یک اسکن. این همان قالبی است که گواهینامه‌ها و کارت‌های شناسایی آمریکای شمالی از آن استفاده می‌کنند، زیرا حجم قابل‌توجهی از متن ساختاریافته را در فضایی کوچک و قابل چاپ جای می‌دهد که اسکنر یا دوربین معمولی بدون سخت‌افزار ویژه می‌تواند آن را رمزگشایی کند.

استاندارد AAMVA

شیوهٔ دقیق سازمان‌دهی داده‌ها درون بارکد — اینکه کدام فیلدها، با چه ترتیبی و با چه کدهایی ظاهر شوند — را AAMVA، انجمن مدیران وسایل نقلیه موتوری آمریکا (American Association of Motor Vehicle Administrators)، تعریف می‌کند. استاندارد AAMVA همان چیزی است که به یک اسکنر بارکد اجازه می‌دهد گواهینامهٔ نوااسکوشیا و گواهینامهٔ کالیفرنیا را به یک شکل رمزگشایی کند، هرچند ظاهر دو کارت متفاوت است و مراجع استانی و ایالتی متفاوتی آن‌ها را چاپ می‌کنند. هر صادرکننده ساختار AAMVA را با جزئیات ویژهٔ حوزهٔ قضایی خود پیاده می‌کند؛ به همین دلیل خواندن قابل‌اعتماد بارکد نیازمند آن است که ابتدا صادرکننده شناسایی شود و سپس نسخهٔ دقیق همان صادرکننده از استاندارد اعمال گردد.

بخشی از رمزگشایی درست یک بارکد، شناسایی صادرکنندهٔ آن است. هر بارکد سازگار با AAMVA یک IIN، یعنی شمارهٔ شناسایی صادرکننده، دارد؛ کدی عددی و کوتاه که مرجع صدور مشخصی را که کارت را تولید کرده معرفی می‌کند. خواندن سند در ShieldID هر ۱۳ استان و قلمرو کانادا و اکثریت قریب‌به‌اتفاق ایالت‌ها، قلمروها و DC در ایالات متحده را از روی شناسهٔ صادرکنندهٔ بارکد تشخیص می‌دهد و پوشش در حال شکل‌گیری برای برخی ایالت‌های مکزیک را نیز دارد؛ بنابراین خود بارکد پیش از خواندن داده‌ها به سامانه می‌گوید چه چیدمان فیلدهایی از کدام حوزهٔ قضایی را باید انتظار داشته باشد.

چه چیزی واقعاً رمزگذاری شده است

یک بارکد AAMVA معمولی روی گواهینامهٔ رانندگی فیلدهای ساختاریافته‌ای را کدگذاری می‌کند، از جمله نام کامل قانونی دارنده، تاریخ تولد، نشانی، شمارهٔ مدرک/گواهینامه، تاریخ‌های صدور و انقضا، جنسیت، قد، رنگ چشم، و رده یا محدودیت‌های گواهینامه، بسته به صادرکننده. هیچ‌کدام از این‌ها عکس نیست — بارکد داده‌ای متنی است، نه تصویر — و دقیقاً به همین دلیل به‌عنوان منبعی دوم و مستقل برای همان واقعیت‌هایی که روی کارت چاپ شده‌اند مفید است.

چرا تطبیق بارکد با روی کارت اهمیت دارد

روی چاپ‌شدهٔ کارت، بارکد PDF417 در پشت آن و، برای گذرنامه‌ها، MRZ (ناحیهٔ قابل‌خواندن توسط ماشین) در پایین صفحهٔ عکس، سه بازنمایی جداگانه از اطلاعاتی تقریباً یکسان هستند که با فرایندهای چاپ و رمزگذاری متفاوت تولید شده‌اند. ShieldID همهٔ آن‌ها را می‌خواند و نتایج را فیلد به فیلد با checksum بررسی و با یکدیگر تطبیق می‌دهد، به‌جای اینکه به یک منبع واحد اعتماد کند. اگر نام موجود در بارکد با نام چاپ‌شده روی کارت مطابقت نداشته باشد یا checksum تعبیه‌شده در MRZ اعتبارسنجی نشود، این مورد به‌عنوان یک سیگنال مستقل، یعنی مغایرت در سطح هر فیلد، علامت‌گذاری می‌شود و بی‌صدا در یک نتیجهٔ کلی قبول یا رد ادغام نمی‌گردد.

به همین دلیل است که یک سند ناآشنا یا غیراستاندارد به‌سادگی رد نمی‌شود. اگر بارکدی خوانده نشود اما روی چاپ‌شدهٔ کارت و MRZ گذرنامه (در صورت وجود) همچنان تأیید شوند، سامانه گزارش می‌دهد که چه چیزی را توانسته تأیید کند و چه چیزی را نه، فیلد به فیلد، به‌جای اینکه کل سند را فقط به این دلیل که یکی از سه منبع همکاری نکرده رد کند. مالک ملک، وام‌دهنده یا مسئول انطباق دقیقاً می‌بیند کدام داده پشتوانهٔ اطمینان دارد و کدام ندارد، که پاسخی مفیدتر از یک «بله» یا «خیر» مبهم است.

چرا این موضوع برای مقابله با تقلب اهمیت دارد

جعل بارکدی که با طرح جعلی روی کارت هماهنگ باشد، با چیدمان دقیق AAMVA برای صادرکنندهٔ مدعی و با checksumهایی که اعتبارسنجی شوند، مسئله‌ای به‌مراتب دشوارتر از دستکاری یک نام یا عکس چاپ‌شده به‌تنهایی است. تطبیق سه منبع مستقل، یعنی چاپ، بارکد و در صورت وجود MRZ، با یکدیگر یکی از مؤثرترین و کم‌زرق‌وبرق‌ترین ابزارها در راستی‌آزمایی اسناد است: به تشخیص یک تصویر دستکاری‌شدهٔ بصری متکی نیست، بلکه به شناسایی جاهایی متکی است که لایه‌های مختلف یک جعل با یکدیگر هم‌خوانی ندارند.