Een PDF417-barcode uitlezen

Draai vrijwel elk Noord-Amerikaans rijbewijs of provinciaal ID-kaart om en u vindt op de achterkant een dichte, rechthoekige barcode — rijen zwarte en witte balken die strak op elkaar zijn gepakt. Dat is een PDF417-barcode, en het is een van de nuttigste onderdelen van een ID-document, omdat hij het grootste deel van de informatie op de voorkant in machineleesbare vorm herhaalt. Dit artikel legt uit wat er daadwerkelijk in staat, welke standaard hem definieert en hoe hij samen met de bedrukte voorkant wordt gebruikt om een document te verifiëren.

Wat PDF417 eigenlijk is

PDF417 is een gestapeld lineair barcodeformaat — “PDF” staat voor Portable Data File en “417” verwijst naar de structuur van elk gecodeerd symbool (4 balken en spaties, 17 eenheden breed). Het kan veel meer gegevens bevatten dan een eenvoudige 1D-barcode zoals die op een supermarktproduct: namen, adressen, data, documentnummers, fysieke kenmerken, allemaal in één scan. Het is het formaat dat Noord-Amerikaanse rijbewijzen en ID-kaarten gebruiken, omdat het een aanzienlijke hoeveelheid gestructureerde tekst in een kleine, afdrukbare ruimte onderbrengt die een standaardscanner of camera kan decoderen zonder speciale hardware.

De AAMVA-standaard

De specifieke manier waarop die gegevens in de barcode zijn georganiseerd — welke velden voorkomen, in welke volgorde en met welke codes — wordt gedefinieerd door AAMVA, de American Association of Motor Vehicle Administrators. De AAMVA-standaard maakt het mogelijk dat een barcodescanner een rijbewijs uit Nova Scotia en een uit Californië op dezelfde manier decodeert, ook al zien de twee kaarten er verschillend uit en worden ze door verschillende provinciale en staatsinstanties afgegeven. Elke uitgever implementeert de AAMVA-structuur met eigen, jurisdictiespecifieke details, en daarom moet betrouwbaar barcodelezen eerst de uitgever herkennen en vervolgens de exacte versie van de standaard van die uitgever toepassen.

Een barcode correct decoderen houdt deels in dat u vaststelt wie hem heeft uitgegeven. Elke AAMVA-conforme barcode bevat een IIN — een Issuer Identification Number — een korte numerieke code die de specifieke vergunningverlenende instantie identificeert die de kaart heeft geproduceerd. De documentlezing van ShieldID herkent alle 13 Canadese provincies en territoria en de grote meerderheid van de Amerikaanse staten, territoria en DC aan de hand van hun barcode-uitgevercode, met ook beginnende ondersteuning voor enkele Mexicaanse staten, zodat de barcode zelf het systeem vertelt welke veldindeling van welke jurisdictie te verwachten is voordat de gegevens zelfs maar zijn gelezen.

Wat er daadwerkelijk is gecodeerd

Een typische AAMVA-barcode op een rijbewijs codeert gestructureerde velden, waaronder de volledige wettelijke naam van de houder, geboortedatum, adres, document-/rijbewijsnummer, uitgifte- en vervaldatum, geslacht, lengte, oogkleur en rijbewijscategorie of beperkingen, afhankelijk van de uitgever. Niets hiervan is een foto — de barcode bevat tekstgegevens, geen afbeelding — en juist daarom is hij nuttig als tweede, onafhankelijke bron voor dezelfde gegevens die op de voorkant van de kaart staan afgedrukt.

Waarom het kruiscontroleren van de barcode met de voorzijde belangrijk is

De bedrukte voorzijde van een kaart, de PDF417-barcode op de achterzijde en — bij paspoorten — de MRZ (machineleesbare zone) onderaan de fotopagina zijn drie afzonderlijke weergaven van grotendeels dezelfde informatie, voortgebracht via verschillende druk- en coderingsprocessen. ShieldID leest ze alle drie en controleert de resultaten veld voor veld met controlesommen en kruiscontroles, in plaats van op één enkele bron te vertrouwen. Als de naam in de barcode niet overeenkomt met de naam op de voorzijde, of een in de MRZ ingebouwde controlesom niet klopt, wordt dat als een eigen signaal gemarkeerd — een afwijking per veld, die niet stilzwijgend wordt opgenomen in één algemeen geslaagd of mislukt.

Daarom wordt een onbekend of niet-standaard document ook niet zomaar geweigerd. Als een barcode onleesbaar is, maar de bedrukte voorzijde en een paspoort-MRZ (indien van toepassing) wel kloppen, rapporteert het systeem veld voor veld wat het wel en niet kon verifiëren, in plaats van het hele document af te wijzen omdat één van de drie bronnen niet meewerkte. Een verhuurder, een kredietverstrekker of een compliancemanager ziet precies welk gegeven betrouwbaar is en welk niet — een nuttiger antwoord dan één ondoorzichtig ja of nee.

Waarom dit ertoe doet voor fraude

Een barcode vervalsen die correct overeenkomt met een frauduleus ontworpen voorzijde, in exact de AAMVA-indeling van de opgegeven uitgever en met controlesommen die kloppen, is een aanzienlijk moeilijker probleem dan alleen een gedrukte naam of foto aanpassen. Drie onafhankelijke bronnen — druk, barcode en, indien van toepassing, MRZ — onderling kruiscontroleren is een van de effectievere, minst glamoureuze hulpmiddelen bij documentverificatie: het vertrouwt niet op het herkennen van een visueel aangepast beeld, maar op het opsporen van de plekken waar de verschillende lagen van een vervalsing elkaar tegenspreken.